حرکتهایی اعتراضی در بعضی از شهرهای ایران شروع شده است. مشهد اولین شهری بود که در آن اعتراض شکل گرفت همان شهری که گذاشتن کنسرتهای موزیک “حلال” هم حرام است و امام جمعه مزدور و فاشیست آن، جواب دیگر ارگانهای حکومتی را نمیدهد. اما همان امام جمعه جانی، ریختن مردم به خیابانها را حق آنها میداند! تعداد دیگری از شکنجه گران و جنایت پیشگان همچون حسین شریعتمداری، تظاهرات را به شرطی که ساختار شکنانه نباشد، حق مردم میدانند.!!! این واقعیت نشان از یک بازی دیگر درون گله ای دارد. این در شرایطی است که فقر و فلاکت، تحقیر، اعتیاد، مشکلات روانی، گرانی و بیکاری، از دست رفتن منابع انسانی و طبیعی و صدها مشکل دیگر، نسبت به گذشته بسیار بیشتر شده است و همزمان، سران جنایت پیشه با سرمایه های عمومی به دامن زدن به جنگ در چند کشور منطقه و به خاک و خون نشاندن مردم محروم آن جوامع میپردازند همزمان، این حاکمان فاسد با دزدی و غارت میلیاردی ثروت های عمومی، مردم را به ستوه آورده و کاسه صبرشان را لبریز کرده است. آن بخش از کودنهای فاشیست که خود بخشی از جرم و جنایت هستند دچار محاسبه اشتباه شده و میرود که طوفان خشم توده های به جان آمده همه آن آشغالها و سیستم شان را به زباله دان تاریخ بسپارد.

اما برای پیروز شدن باید آگاه و متشکل بود. آگاه به این معنا که بدانیم آرزوهای ما در زندگی خود چه بوده و تاکنون چه گرایشاتی ما را از رسیدن به آن آرمانها باز داشته اند. کدام طبقه و فرهنگش، تحقیر، نابرابری، بی عدالتی، استثمار، تفرقه، تحمیق و غیره را بر ما تحمیل کرده است؟ کدام گرایش و سنت است که رابطه زن و مرد را در جامعه به چنان وضعیت فجیعی کشانده است؟ کدام آیین پوسیده است که زن را به عنوان انسان به رسمیت نمیشناسد و مرد را همچون جانوری حریص که قدرت کنترل بر احساسات خود را ندارد، معرفی میکند؟
در یک کلام همه آنهایی که نوع دیگری از مذهب، نوع دیگری از ناسیونالیسم و نژاد پرستی و نوعی دیگری از مناسبات ظالمانه سرمایه داری را جار میزنند، ادامه دهنده راه نکبت اسلامی حاکم بر ایران هستند و باید دستشان از همین آغاز حرکت، رو شده و افشا شوند.

همه از اتحاد حرف میزنند اما، اتحاد واقعی بین کسانی است که سرنوشتی مشترک دارند و احساسات و درد و مرض همدیگر را به آسانی درک میکنند. این اتحاد، خود تشکل آنهاست و این تشکل، تنها مبنای عضو بودنش تلاش برای رسیدن به خواسته های مشترک است. چنین اتحاد و تشکلی بی برنامه حرکت نمیکند و با دقت و حساب شده تاکتیک های خود را با مشورت در مجمع عمومی بر می گزیند و بی گدار به آب نمیزند. اگر بتوانیم با شناخت و اطلاعات هرچه بیشتر اتحاد واقعی خود را به وجود آوریم، پیروزی بر دشمنان طبقاتی امکان پذیر شده و این خیزش میتواند به تغییر و تحولی واقعی در زندگی ما محرومین، منجر شود.

کاوه دوستکامی
۳۰ دسامبر ۲۰۱۷